Ne kadar uzak durabilirsin
uzanamadığın yerlere?
İç geçirişlerin kadar.
Ne kadar azalabilirsin
çoğalamadığın her ölüye?
İç geçirişlerin kadar.
Ölüm elini çekmediği sürece cesetlerden kurtulamayacağız bu yaşamak saltanatından. Yaşamak zorunda kalınan ölüm saraylarından. Sarayların camları kirlendikçe aydınlanıyor ellerimizdeki pas lekeleri. Herhangi bir pislik kadar değersiz hissedene kadar…
Bir ince ölüm kovalıyor, ellerini omzuna atıyor; kemiklerini titreterek kavrıyor iri yarı bedenini senden daha iri elleri ile birlikte; kalın bir yaşama ince elleriyle dokunmasını bekleyecek kadar kaba değiliz ya işte unutmak sırrından vazgeçilmesindeki ince sızı arada kalınan incelik ve kabalık değil: Sadece ellerini kirletmeyi göze alabilenler ve kabalaşmayı göze alamayanlar var anılarımızda, kirlenebilmek mi kabalaşmak mı yoksa hep incelmek mi gözleri iri yarı dünyanın ta dibine inmek için gerekli; gereksinimlerden vazgeçmekte bir gereklilik olduğundan aslında kaçışlarımıza bir neden arıyoruz ve ya aramamak için onu aramayı aklımızın ucundan geçiremeyeceğimiz yerlere saklıyor, yanlızlığında boğulabileceği sonra da bizi boğabileceği bir ince ölüm kovalatıyoruz.
Bunları “biz”ler mi yoksa “ben”ler mi yapıyor. Bu benler arasında sizlerde varsınız sizin beneklerinizde. Benekler: yaşamınıza aldığınız ve sonra çıkaramasını beceremediğiniz yetilerinizden kaynaklanan güneş yanıklarıdır. Güneş ise aslında sadece sıcaklık ve ışık saçan algılarınızı uyaran bir uyarıcı değil, ayırıcıdır. Sizin sizlerinizi benim benlerimi ve sizin benlerinizi birbirinden ayırmaya yarar. Gün ışığından kaçış nedenlerinden biri bu değildir. Kati olan tek şey bu. Bunun nedeni bu değil. Gerisi sadece bir yaşam taslağı. Benlerinizi özgür ve haklı kılmak için “o”lar ve “sen”ler yaratarak yüz göz olduğunu aslında “o”lar ve “sen”ler değildir, tek olan “o”lar ve “sen”lerin, bir başkası tarafından “benlerimize” yerleştirdiğidir. Bunu parayla satın alamazsınız. Satın alabildiğiniz tek şey paradır zaten. Orospular bunu sağlamaz. Orospular “o”lar değillerdir. Orospular “benlerdir” yani “benlerinize” “o” diyen benliklerdir. “Ben” derken iki kez düşünür olduysam tek nedeni bu değildir. Bir ben dört kişi dört kişi sekiz ben ve ben tekil ise burada bir imla ve dilbilgisi hatası yok. Kısacası en özü bizler birer beneğiz orospuların götünde. Götlerimiz ise beneklere benlik sağlayan bir bilinç çanağı, bilinçlerinizi açık tutmak her zaman sizin birşeyi farkedeceğiniz anlamınada gelmiyor. Siz farketmeden bilincinize bilinç aşılayabilirler. Bilinçlerinizi kapatın kendi içlerine, ortada o kadar göt görmek mide bulandırabilir. Taslak olarak bir göt bilinçci ile bir masada oturup içme ihtimalinizi ortadan kaldıran tek şey sizin kati bir yavşak olmanız. Benimde öyle. Üzerinize alınmayın. Hani “benler” “o” ya ben sadece “o”larımı bencilleştirdim. Üzerine alınan bir “o” iseniz “benek” olmanız içten değil.
Dağılan düşüncelerin bir araya toplanma çabası her zaman sağlıklı bir sonuç çıkarmıyor. Bunu düşünmek tek başına yapılabilecek birşey olmasa dahi kişiliklerini bir araya toplamak isteyen bir taslağım dünyada. Hangi taslağımı nereye bırakacağımı bilmiyorum.
Ölüm elini çekmediği sürece ruhumdan özgür kalamayacağım. Ölüm elini üzerimizde tuttuğu sürece yaşıyoruz lakin nefes alışımızı sağlayan azraildir. Elini çekerse ölürüz. Çünkü artık alıp gitmeye karar vermiştir bizi öbür tarafa. Hepimiz kadar azrail var bu dünyada. Öyle ya da böyle bu düşüncenin tek destekçisi Azrail’i içine kaplayan dinler, örfler, kültürler, insanlar, korkular ve ölümlerdir. Demek ölüm elini çekmezse bedenden almaz mı ahını alıngan tanrının.
Solunum, sonuç; sindirim, gelişme ve sıçmak, başlangıcıdır yaşamın.
Tartışma
Henüz yorum yapılmamış.